Pressing Catch, a Violencia Cotiá (Teatro)

Vivimos na era do medo. Temos medo practicamente de todo; e o medo, ademais de limitar a nosa liberdade, anúbranos o entendemento e fainos manipulables, bonecos nas mans das novas tecnoloxías, dos medios de comunicación, do poder. Non deixa de ser curioso que uns dos programas máis vistos nos últimos dez anos en diferentes televisións do planeta sexan os adicados á loita.

A compañía compostelá Berrobambán decidiuse a facer teatro do espectáculo do “Pressing Catch”, tomando algunhas das súas convencións, e misturando diversas formas artísticas dentro e fora do escenario, ademais da teatral, a musical, audiovisual, dixital e literaria.. Aínda que nas últimas montaxes lle prestaban unha especial atención ao público familiar, Berrobambán aposta agora por un espectáculo para xente moza e adulta no que se reflexiona sobre determinadas circunstancias sociais de rabiosa actualidade.

“Pressing Catch” estrease o día 11 de marzo as 21:30 na Sala Nasa (Rúa San Lorenzo, 51-53 B, Santiago de Compostela). Quen non poida asistir aínda ten o venres 12, sábado 13, xoves 18, venres 19 e sábado 20, ás 21.30, e o domingo 14 ás 20.00. Consultar máis datas.



"O texto colle un tema de cultura ínfima, menor, marxinal; e transfórmao nunha metáfora da sociedade subliñando as violencias que non só físicas (...), violencias máis civís, máis íntimas" (Quico Cadaval, Director da Montaxe).



"Pressing Catch vai alén da montaxe, e artéllase tamén a través da música, o audiovisual ou o multimedia. Amais de actuacións musicais en directo, achega pequenas curtametraxes -realizadas especialmente para a obra- por Carlos Alberto Alonso, que mostran a vida do e das protagonistas cando están fóra do ring". (Dossier de prensa).



A nova na rede:

Xornal 07/03/2010
A Nosa Terra 08/03/2010
Vieiros 08/03/2010
ElPais 09/03/2010
Xornal 09/03/2010
GaliciaHoxe 09/03/2010
LaVozdeGalicia 11/03/2010
CulturaGalega 11/03/2010
LaVozdeGalicia 14/03/2010
CulturaGalega 16/05/2010

Estrea no 2010 - Trailer #4

La nueva generación del Audiovisual Gallego

"Con el reciente triunfo de la coproducción gallega Agua fría de mar en el prestigioso Festival de Cine de Róterdam creo que es necesaria una reflexión sobre la nueva generación de productores audiovisuales que están triunfando con sus obras en todo el mundo y que tienen su base de trabajo en Galicia.

El gran responsable del nacimiento de esta nueva generación es el Máster de Producción e Xestión Audiovisual (MPXA) de la Universidade da Coruña y el Grupo Voz. Tanto la gran triunfadora en Róterdam, como el número uno de la taquilla española Celda 211 (Ocho Premios Goya 2010, incluidos los de mejor película y mejor actor) o series de televisión como Guante blanco (TVE) o Gran reserva (TVE) no serían realidades sin la labor formativa del máster que desde hace una década organizan la Universidade da Coruña y el Grupo Voz.



A diferencia de la generación que surgió hace quince años en la Escola de Imaxe e Son de la ciudad de A Coruña, donde la mayoría de los profesionales que dieron un nuevo impulso al audiovisual eran creativos o técnicos, el MPXA ha lanzado a una nueva generación de productores y gestores que están revolucionando el panorama tradicional de nuestra industria audiovisual: Fernanda del Nido, Elena Couto, Alicia Veira, Enma Lustres, Teresa Fernández-Valdés, Borja Pena... son solo algunos de los nombres que normalmente no son conocidos por el gran público y que constituyen la base de la producción audiovisual. Hay otras muchas empresas e iniciativas encabezadas por ex-alumnos o colaboradores de un máster cuya labor silenciosa está sembrando cosechas más que destacables de profesionales fundamentales, y que además están renovando el panorama español de la producción.

Esta nueva generación de productores está logrando utilizar instrumentos como la coproducción o la internacionalización, que de manera tradicional eran asignaturas pendientes, para que el audiovisual gallego consiga hitos nunca alcanzados. Las discusiones estériles sobre la definición de un audiovisual gallego «ensimismado» en sus propias carencias y enfrentamientos han sido rotas por los productores que centrándose en su trabajo nos están dando un presente espectacular, pero que con el tiempo estoy seguro de que darán muchos más resultados para que el audiovisual gallego encuentre su propio talento creativo.

En estos tiempos de crisis deberíamos de fijar nuestra atención en estos casos de éxito, donde el factor educativo ha sido clave para que el audiovisual gallego esté alcanzando cotas nunca imaginadas de calidad y éxito comercial, y que el futuro en el caso de esta industria esté en manos jóvenes y con una gran preparación".

TEXTO: Xosé Zapata
FONTE: (La Voz de Galicia 09/02/2010)

Estrea no 2010 - Trailer #3

Estrea no 2010 - Trailer #2

2010, o ano do Novo Cinema Galego

“Digámolo xa ao principio: 2010 será o ano máis importante da historia do audiovisual galego. Non é unha arroutada chovinista: nos próximos meses presentarán as súas novas obras boa parte dos mellores directores do país, os máis deles moi novos, un feito que nos autoriza a falar en termos xeracionais. Non é tanto un relevo, posto que o cinema de noso non gozou até agora da estabilidade precisa para falarmos de grupos ou colectivos ben diferenciados, senón a consolidación dun conxunto de autores que se expresan con liberdade á marxe das convencións industriais e conectan cos debates e tendencias que caracterizan a creación contemporánea. Falamos pois dun grupo de cineastas que “non chega tarde”, que experimenta as modas e usos audiovisuais ao mesmo tempo que se manifestan no resto do planeta.



Este aliñamento non é algo casual, por outra parte; vén propiciado polo apoio –non só financeiro– prestado pola Axencia Audiovisual Galega, cuxa inusual audacia para mirar máis lonxe non foi suficientemente aplaudida nin polas autoridades –as de agora e as de antes– nin polo sector. Singularmente valiosa foi a creación dunha liña de pequenas axudas á produción audiovisual destinadas aos creadores, as chamadas “de promoción do talento”, que só ao longo de 2009 permitiron o nacemento de máis de trinta traballos cun investimento público equivalente ao que recibe unha soa longametraxe de animación. Máis que un desexo é algo a esixirlle á actual administración o mantemento –e se for posíbel o reforzo– desta política de subvencións cuxos primeiros grandes froitos empezaremos a gozar en breve.



Hai xusto un ano o suplemento de cultura deste xornal dedicáballe un par de páxinas a dous directores galegos cuxa obra completa collía daquela dentro dun DVD: Ángel Santos e Oliver Laxe. Aquel artigo foi unha tan xusta como atrevida aposta nacida do entusiasmo provocado nos meses precedentes polas súas anteriores películas, O cazador e París #1 respectivamente, recoñecidas pola revista Cahiers du Cinéma entre as mellores curtas de 2008 en España. Eles dous seguen a ser os cineastas sobre os que recae a máxima atención. Ángel gravou a comezos do outono a súa primeira longametraxe, Dous fragmentos / Eva, unha historia triangular de amor e desamor coa que volve unha vez máis aos seus temas preferidos, as relacións de parella e a distancia entre as emocións desexadas e as vividas, nun relato deambulante que ten a cidade de Santiago de Compostela como cuarto protagonista. Como resultado do obradoiro de cinema con rapaces en situación de exclusión social que desenvolveu en Tánxer, o galego Oliver Laxe ultima na actualidade a longametraxe Todos vós sodes capitáns, un dos títulos capitais de 2010. Oliver supera o debate sobre as barreiras entre a ficción e o documental para crear unha fermosa peza de cinema extremadamente puro que nos obriga a pensar na linguaxe fílmica, na súa beleza e na súa verdade, por riba de formatos e etiquetas.



O abraiante teaser de Arraianos amosounos un vello en paraxes invernais e neboentas declamando un texto coa forza espectral das películas dos Straub-Huillet. Pouco teñen que ver esas imaxes coas que encherán finalmente o traballo de Eloy Enciso, que rodou o seu documental ficcionado sobre o Couto Mixto durante unha esplendorosa primavera, mais como declaración de intencións é abondo elocuente. A austeridade e o rigor son tamén trazos característicos da obra de Xurxo González, que en Vikingland se vale dun fascinante material alleo –as vídeo-cartas que un mariñeiro galego enviou á familia nos noventa– para elaborar unha relectura do Moby Dick de Herman Melville de dimensións monumentais. No extremo oposto en canto a duración está a curta de animación Gato encerrado de Peque Varela, que en menos de dez minutos fabula coa noción popular das varias vidas que ten un gato e a partir dela reflexiona sobre as desigualdades do noso tempo con sutileza e intelixencia.

Igualmente comprometida é a actitude de Manu Mayo en Dous de vintetantos, documental que lle pon rostro ás vítimas dos accidentes de tráfico e transcende as convencións televisivas grazas á presenza do director, que introduce de forma explícita aspectos íntimos da súa vida. A maior sorpresa vén de man de Vicente Vázquez e Usúe Arrieta, os QQ, que con Canedo regresan ás orixes do primeiro, unha vila preto de Ourense. A tala dunha árbore e a elaboración a partir da súa madeira dun libro que conterá unha foto de familia é a escusa artística dunha película-performance que festexa e honra de maneira libre e lúdica os elementos cos que se constrúe unha identidade.

Manuscritos pompeianos de Marcos Nine, Fatum de Pablo Millán, Contra a morte de Alexandre Cancelo e Iago Martínez, Territorios de Lara Bacelo, Entre linguas de Sanchez Maragoto, Varela Aveledo e Vanessa Villaverde, Roger de Flor: Naturalidade Silvestre de Carlos Alberto Alonso, Gaiteiro! de Rubén Pardiñas, Corpos arbóreos de Andrés Victorero... unha listaxe exhaustiva de títulos de interese está fóra do alcance dun artigo coma este. As obras e os autores xa os temos; agora só falta que o noso país sexa por fin consciente do seu potencial creativo".

TEXTO: Martin Pawley
FONTE: (xornal.com, 02/01/2010)

Outros textos relacionados...
O ano do Novo Cinema Galego by Marcos Nine
O silencio dos cordeiros by Manolo Gonzalez

Estrea no 2010 - Trailer #1

CAAlonso Producións
có apoio de Ruben Coca PC
presentan

"Roger de Flor: Naturalidade Silvestre" é unha longametraxe documental en torno a figura do cantante e compositor fenés Roger de Flor, no que coa excusa de facer un seguimento da xira de presentación do seu derradeiro disco, intentaremos coñecer a situación actual de tantos artistas de locais de pequeño aforo en Galicia, e profundizar nas motivacións deste creador bohemio, autodidacta e independente.

As opinións, pensamentos e sentimentos de camaradas músicos, xornalistas, escritores, poetas, melómanos e amigos do bardo limodrés, nos servirán para descubrir a un máis que digno sucesor do seu paisano Andrés do Barro. Roger de Flor é un artista que semella fora de época, coma o ianqui aquel da célebre novela da Mark Twain, pero que no lugar de atoparse desubicado na Corte do Rei Artur, inexplicablemente foi recalar a Ferrolterra, esa comarca en declive industrial crónico dende finais do século XX.

UN DOCUMENTAL MUSICAL DE
CARLOS ALBERTO ALONSO

Canción: "Alguien como tú" (Roger de Flor/ Sergio Cabalo)