Como o lema da mostra que leva o seu nome, Petín é un Pobo de Cine. Neste concello ourensano, rodouse -con exteriores na valdeorresa aldea de Santa Olalla- unha das primeiras películas longas en galego “Sempre Xonxa” de Chano Piñeiro, estreada en 1989.
Este ano a mostra “Petín un pobo de cine” -que leva organizándose dende o 1998- pretende especializarse na temática de "Medio Rural e Medio ambiente". As proxeccións realizaranse na Casa de Cultura de Petín, e a programación estará formada por curtametraxes e documentais galegos.
O sábado 01 de decembro as 19:30 poderanse ver as curtas: “A boa caligrafía” (2004) de Alex Sampayo, "Adeus Edrada?" (2006) de Ruben Riós, "As Muxicas" (2002) e "A meiga chuchona" (2006) de Pablo Millán; o domingo 02 de decembro ás 19:30 proxectaranse as curtametraxes "Danza da terra" (2006) de Xosé Vilaboy, "Isolina do Caurel" (1996) de Chema Gagino e "Mamasuncion" (1984) de Chano Piñeiro (foto superior); o luns 03 de decembro poderase desfrutar do documental "Gran Superficie" (2005) de María González, Pedro Ramiro e Isidro Jiménez; o martes 04 de decembro "2050. How soon is now?"(2006) de Ruth Chao e Javier Silva; o mércores 05 de decembro a estrea do documental "Xares, o río que nos leva" (2007) de Pedro Prada, e pechando as xornadas, o xoves 06 de decembro proxectaranse os documentais “Lobos Sucios” (2006) de Felipe Rodríguez e “Con animo de lucro” (2006) de Joan Planas.
Da imaxe que os medios de comunicación deron deste venerable ancián nos últimos anos prefiro non falar, porque envenenome. Pero non deberíamos estrañarnos de que se trate así aos grandes, neste tempo de incultos, necios, envexosos e mediocres. Analizando a súa traxectoria (incluíndo as súas máis de 200 películas coma interprete) e por si alguén tivera algunha dubida de quen foi en realidade este home, caemos na conta de que ésta fala por si sola, e se non me creen, elixan ao azar calquera dos títulos que arriba lles indico e descubrirán, agás dunha lección -coma mínimo digna- de cine, a un creador que rebosa humanidade, conciencia social e histórica, corrosivo sentido do humor, e por suposto talento. Esto último, algo imperdoable, nos tempos, e no lugar que lle (nos) tocou vivir.
Agora si “maestro”, xa non fai falla que mande a nadie a ningún sitio, déixenos a todos aquí, e marche vostede a onde lle corresponde: ó Olimpo dos Xenios.
Por sempre grande, Fernando Fernán Gómez.
"La vida por delante" (1958)... 01
La vida por delante (1958)... 02
"La vida alrededor" (1959)
"La Venganza de Don Mendo" (1961)
"El extraño viaje" (1964) ... 01
"El extraño viaje" (1964)... 02
Carlos Larrañaga habla sobre "El extraño viaje" ...
A Academia das Artes e Ciencias Cinematográficas de España ven de cambiar os mecanismos de presentación de candidaturas para os seus premios anuais na categoría de curtametraxes. Sen previo aviso adiantou o prazo de admisión nun mes con respecto ó que viña sendo habitual en anos anteriores e limitou a duración dos traballos a 20 min., a diferencia dos 30 min. de anos anteriores ou dos 50 min. que recoñece o ICAA. Coma resultado de todo isto, temos que moitas obras quedarán sen poder optar ó que é considerado por algúns, o galardón máis importante do sector cinematográfico español, os Premios GOYA (*).
Por si todos estes cambios non foran poucos, a Academia decidiu tamén que os premios ás curtametraxes sexan suprimidos da gala televisada, entregándose unhas semanas antes na cena dos nominados, o que está motivando a todavía maior indignación de moitos curtametraxistas, especialmente -e por razóns obvias- dos nominados (entre os que este ano se atopan os galegos, Juan Pablo Etcheverry e Juan Galiñanes). E a todo esto, temos que sumar as xa tradicionais discrepancias en torno a un proceso de selección que ás veces non logra detectalas curtametraxes máis significativas do ano (asunto que tamén afecta as longametraxes, todo sexa dito). Outros problemas, coma que o receptor do galardón fora cambiando dunha edición a outra entre director e productor, ou o tema tan de actualidade de si o soporte dixital pode considerarse nominable ou non, son asuntos non menos importantes, pero que saen á luz aproveitando tan inesperada reconversión.
Por todo isto. Dende onte, unha serie de correos electrónicos con múltiples destinatarios iniciaron un denso, intenso e interesante debate que se pretende canalizar dende a web http://www.indignados.org/ . Nela poderedes atopar unha carta dirixida ós responsábeis da Academia acompañada dun pequeno cuestionario/ medidor de indignación. O Prazo para asinala misiva rematará o próximo xoves 01 de novembro ás 10:00h.
(*) Na imaxe “Saturno devorando a su hijo”, óleo de Francisco de Goya que recrea a terrorífica lenda mitolóxica de Saturno, deus do tempo e da morte, o cal, ameazado polo oráculo sobre que un dos seus fillos o destronaría, decidiu devoralos a todos.
Un ano despois da estrea de “A Casa de 1906” na TVG, a experiencia repítese unha nova temporada non só en Galicia. Cataluña (La Masía de 1907), Andalucía (El Cortijo de 1907) e o País Vasco (Baserria 1907) tamén experimentarán o seu viaxe no tempo cen anos atrás.
Dende o pasado mes de xuño, CAAlonso formou parte do equipo deste reality cultural que comezará a emitirse o vindeiro 03 de outubro en horario de prime-time (21:40). Continental TV e Filmanova fanse cargo da producción desta “A Casa de 1907”, versión do exitoso formato de "The 1900 house" e "Frontier House", que tiveran xa gran aceptación na televisión británica e norteamericana, respectivamente.
Dende o pasado 14 de agosto "FAQ: Frequently Asked Questions" de Carlos Atanes entrou no mercado mundial e está ao alcance de todo bruto, sucio, guapo, listo, feo, limpo ou parvo que saiba apertalo botón axeitado do seu teclado no momento oportuno. A globalización xa está aquí e veu para quedar entre nos. En xeral o prezo do filme oscila entre os 18$ e os 25$ e se presenta coma un producto "americano", xa que foron eles (e non outros) os que levaron o gato ao auga e lle deron vida, distribuíndoa. Porque xa se sabe, que unha película non está viva, senón que morta e requetemorta ate que non se distribúe. A continuación, algúns dos seus puntos de venta online: AMAZON , ANIME FESTIVAL , BARGAINFLIX , BLOCKBUSTER , BUY.COM , CD UNIVERSE , CLUBE DE VIDEO, entre outros...
No meu barrio algúns todavía o lembran. No mes deabril do 2003 a nosa curtametraxe "As Muxicas" era seleccionada naIV Edición do Concurso Iberoamericano de Curtametraxes Versión Española/ SGAE. Para complementala súa proxección contárase no plató do devantido programa -presentado por Cayetana Guillen- coa presencia dos cineastas Miguel Picazo e Alejandro Amenabar, que comentaron a peza ante a miña atónita mirada. Sen entrar noutro tipo de valoracións, aquel feito pareceume dende o primeiro instante o recoñocemento a unha labor que arrancaramos no 2000 e que comezaba a velos seus froitos -e despois de moitísimo esforzo- tres anos despois. Paréceme de xustiza -ademais- destacar, que foi aquela unha das poucas ocasións (ata entón) nas que se puido desfrutar de cinema galego (e en galego) nunha televisión española.
¿A conto de qué ven rescatar agora este documento histórico do caixón dos recordos? Ben... Pois para celebrar que o recoñocemento volta a chamar a nosa porta, e que esta vez non tivemos que movernos da terra para saborealo.
O barcelonés (afincado en Madrid e de ascendencia galega) Carlos Atanes ven desenrolando dende 1987 unha sorprendente traxectoria coma escritor, director e productor, parindo ininterrumpidamente curtametraxes, mediometraxes, documentais e duas longametraxes de ficción ("FAQ: Frequently Asked Questions" e "PROXIMA"), en case todolos formatos coñecidos e sempre de forma independente.
Agora, cando a facilidade de acceso aos novos medios dixitais está incentivando o desexo de dirixir películas a toda unha xeración de novos cineastas, Atanes decidiu que era o mellor momento para volcar as suas reflexións e experiencias nun ensaio, editado a través de Lulu , disponible tanto en formato tradicional de libro coma en formato PDF de descarga.
"Los Trabajos del Director" é unha visita guiada aos recovecos prácticos do cinema (moi) independente (especialmente os da longametraxe, ainda que evidentemente moi emparentados cos da curtametraxe), unha revisión inusual e crítica dos tópicos da dirección cinematográfica (o proceso creativo, o traballo cos actores ou a planificación de secuencias, entre outros). Unha toma de posición na era da revolución dixital e un chamamento a todolos que desexen zambullirse na apaixoante aventura de facer películas.